Ik ken de donkere kanten van het leven

logo_1_2_3_4_5_6_7_8_9_10_11_12_13_14_15

Voedselbank Groningen heeft een prachtige rubriek op hun website: In De Schijnwerper. Vorige week publiceerde men het verhaal van Auke, ex-klant en nu als vrijwilliger actief. Wij delen zijn verhaal graag.

Een ontwikkelde man. Auke kent het klappen van de zweep. Pech heeft hem achtervolgd, maar toch iemand met een positieve instelling. Die houding heeft hem gebracht in een ander vaarwater. Gedreven, eerlijk en bewogen. ‘Ik ben hier gekomen om voor mezelf een goede invulling van mijn leven te vinden’, zegt hij. ‘Ik zat in een behoorlijk diep dal. Door Humanitas ben ik uiteindelijk hier terecht gekomen.’ Één dag na de kennismaking werkte Auke al bij de Voedselbank. De klik was er vrijwel direct.

Auke doet alle administratieve verwerkingen ten behoeve van klanten en vrijwilligers. ’Noem mij maar medewerker secretariaat’, geeft hij bescheiden aan. ‘Hoewel sommigen mij als Hoofd zien.’ Het werk is zeer omvangrijk en kan nog wel een paar handjes gebruiken. Een sollicitant verlaat net met een tevreden gezicht het gebouw. ‘Het systeem is uitgebreid, zodat we nu meer gegevens kunnen vastleggen. Dat is een behoorlijke klus omdat alles moet worden overgezet. Ook erg handig omdat we met die gegevensuitbreiding beter ons werk kunnen doen.’ De nieuwe gegevens stelt de voedselbank in staat om bijvoorbeeld gericht sponsors te zoeken of adequater de gezinspakketten samen te stellen.

De Voedselbank was Auke al bekend. ‘Ik heb er ooit zelf gebruik van moeten maken. Ik weet hoe het voelt om je te schamen. Dat had ik ook, in het begin. Onzeker en afhankelijk zijn. Ik ken de donkere kant van het leven. Je stelt een gang naar de voedselbank zo lang mogelijk uit, maar soms heb je geen keus.’ Waar je volgens hem voor op moet passen is dat je zo teleurgesteld bent in overheden en personen, dat je het allemaal niets meer kan schelen. Dan zak je helemaal weg. Het werk doet hem goed. ‘Ik bespeurde dat ik in die tijd mijn vaardigheden verloor. In mijn werk had ik veel contacten en die ging ik later uit de weg. Doordat ik hier nu werk, gaat het laatje weer open en komen de vaardigheden langzaam maar zeker terug. Ik bloei weer op.’ Auke was actief bij de woningbouwvereniging in de verhuur en als bewoners contactpersoon. ‘Ik ben een sociaal mens’,

De Voedselbank is veel in het nieuws. ‘De tegenstellingen worden steeds groter. We zijn als voedselbank afhankelijk van giften en donaties. Dat staat in schril contrast met de miljoenen winsten die er worden gemaakt zoals bij banken en zorgverzekeraars.’ Het maakt Auke zichtbaar boos. ‘Daar staat ook nog eens tegen over dat zoveel mensen aan de onderkant zitten en rond moeten zien te komen van een schijntje. Je ziet dat sinds kort dat de grenzen zijn verlaagd waardoor steeds meer mensen de Voedselbank op zoeken.’

De voedselbank is helaas niet meer weg te denken uit de maatschappij. Alles draait op basis van vrijwilligheid. ‘Er werken hier nu ruim honderd vrijwilligers, waar ik er slechts één van ben.’ En dat doet Auke met volle tevredenheid. Een man met een sociaal hart die hier goed op zijn plek lijkt te zijn. ‘Vaak weet men niet hoe de voedselbank werkt, verduidelijkt Auke. ‘Als we hier mensen over de vloer krijgen dan zijn mensen behoorlijk onder de indruk van onze organisatie.’ Een nieuwe sollicitant dient zich aan, Auke volgt.