Het verhaal van Peter

logo_1_2_3_4_5_6_7_8_9_10_11_12_13_14_15

Vier jaar lang wisselt Peter Verschuren (50) uitzendcontracten af met de WW. Een vast contract krijgt Peter – ondanks lovende beoordelingen – niet. Hij woont op de Joseph Eijlstraat in Schiedam. De straat is vernoemd naar een voormalig verzetsman. Dat strijdige past Peter: al 29 jaar kampt Peter met een tumor in zijn lever – en de consequenties daarvan. “Ik wil niet anders behandeld worden. Anderen doen dat wel, maar dat is hun pakkie an.”

Niettemin verslechtert zijn situatie in de loop der tijd. Een recente herkeuring verklaart hem volledig arbeidsongeschikt. “Lichamelijk dan. Ze gaven aan dat ik met de hulpmiddelen die ik heb – aangepaste werkstoel en auto – wel zou kunnen werken.”“Tijdens mijn militaire dienst waren diarree en ‘flushes’ – vrouwen noemen dat opvliegers – aanleiding voor een medische keuring. Ik bleek een tumor in mijn lever te hebben, met ‘aanslag’ op mijn hartkleppen.” Peter belandt twee jaar in de ziektewet. De prognose was: “je kan er oud mee worden. Je mobiliteit neemt wel af.”
Van 100 procent arbeidsongeschikt werkt Peter toe naar zo’n 45 tot 55 procent arbeidsongeschikt.

Mobiliteit
Zijn medische geschiedenis is indrukwekkend. Van chemokuren, jicht en spierfalen tot een dubbele hartklepoperatie. “En dan heb je ook nog eens hooikoorts,” voegt hij er met een knipoog aan toe. Zijn mobiliteit is door alle aandoeningen beperkt: hij kan nog maximaal zo’n 100 tot 150 meter lopen. Krukken zijn daarbij onmisbaar. Voor ondersteuning zoekt hij thuis houvast aan meubilair. Want dan staan zijn krukken bij de voordeur. “Eigenlijk moet ik in huis met één kruk, maar ja, dat is ook niet alles.” Hij laat zijn leven niet bepalen door zijn beperkingen. Begin jaren ’90 liep hij zelfs met één stok nog de Duinenmars in Kijkduin. “Ik was helemaal kapot, maar heb het wel gedaan. Met de nodige pauzes tussendoor.”

Tussen uitzendwerk en WW
Peter werkt met een vast contract zo’n 15 jaar lang in de elektra. Organisatorische ontwikkelingen maken daar in 2010 een einde aan. Via Randstad kan hij elders op uitzendbasis aan de slag. Telkens tot grote tevredenheid van alle partijen. Maar: “aan tijdelijke contracten zitten beperkingen. Het aantal is gelimiteerd”. In de periode 2011 tot en met 2014 wisselt hij tijdelijke contracten af met de Werkloosheidswet (WW). Een vast contract kreeg hij niet. “Ik was een te goot risico voor het bedrijf.” In maart 2014 komt Peter wederom in de WW. “Ik ging er zo’n 350 euro op achteruit. Alles liep gewoon door, rekeningen stapelden zich op. Op een gegeven moment ga je stuk.” Peter hoort in augustus 2014 op televisie over de voedselbank. Hij neemt het heft in eigen hand, zoekt informatie op en meldt zich aan. De volgende dag krijgt hij een noodpakket voor zo’n drie tot vier weken. Daarna gaat hij wekelijks langs. Zijn moeder ondersteunt hem bij deze ritjes. “Bij binnenkomst viel me op hoe mensen erbij stonden. Zij schaamden zich – een woord wat ik eigenlijk niet ken. Ik begon meteen een beetje te grappen. Na drie weken zag ik mensen al vrolijker kijken.”

Sortering van pakketten
Peter vertelt zijn omgeving over de Voedselbank. “Dat kon niet uitblijven” is de reactie van zijn vader. “Mensen vroegen mij: en je ouders dan? Die hebben ook een eigen leven zeg ik dan. Ik moet voor mijzelf zorgen. De voedselbank heeft me veel gebracht: zelfvertrouwen. De last van naar eten zoeken valt van je af. Je kan weer met opgeheven hoofd naar buiten. En je hebt ruimte en lucht om je te richten op je financiële situatie.” Peter heeft ook nog wel een advies: de sortering binnen de bank kan beter. “Zet er per regio twee mensen neer die pakketten afhankelijk van de situatie van een klant samenstellen. Mijn pakket was voor vier personen. De keukenkastjes liggen bij wijze van spreken nu nog vol. En dat terwijl er toch op bepaalde plekken nog tekorten zijn. Bovendien mocht ik sommige producten niet vanwege mijn zoutloze dieet. Ik kon dus niets met chips. En in het laatste pakket zat – bij iedereen – een potje babyvoeding. Dat is toch zonde.”

Bouwen
Randstad attendeert hem eind 2014 op een vacature: werkvoorbereider bij van Galen klimaat en techniek. “Het is een prima baan: inspannend en ontspannend tegelijkertijd. Op 12 januari had ik mijn sollicitatie, op 19 januari kon ik beginnen.” Dit is net op tijd voor inbeslagname van zijn auto door het UWV. Daar had hij geen recht meer op bij gebrek aan werk. In maart 2015 verlaat Peter de voedselbank. “Ik heb nu een salaris, aanvullende WAO en nog (tijdelijk) 7 uur WW. Financieel kan ik zeggen dat ik er voorlopig wel weer goed bij zit. Ik kan weer wat gaan opbouwen.” Peter wil op zoek naar een nieuw huis. Een gelijkvloerse plek waar hij zijn scootmobiel kwijt kan – als hij die krijgt. Een aanvraag loopt.Verder onderzoekt hij de mogelijkheid om met voetveren te lopen. “Dan trap ik niet meer de hele tijd in de grond. Het is alleen de vraag of mijn zwakke knieën dat aankunnen.” Blik vooruit en doorzetten. Dat is de levenshouding van Peter. “Mijn conditie heeft mij er doorheen geholpen. Menig arts verbaast zich erover dat ik nog steeds rondloop.”