Het verhaal van Peter Pronk: voedselbank brengt gezelligheid

“Na 25 jaar samen gingen mijn vrouwtje en ik uit elkaar. Ik raakte daarna ook nog mijn baan kwijt. Je hele wereld stort in kan ik wel zeggen. Maar: het leven gaat verder.” Peter Pronk (58) vertelt over hoe hij de draad oppakt en de gezelligheid die de voedselbank brengt.

Peter werkt nu zo’n 25 uur in de week als vrijwilliger bij het Trefpunt, het Wijk- en buurtcentrum in Scheveningen. Een betaalde baan is een wens maar Peter schat de kans dat die nog in vervulling gaat niet zo groot. Vanaf zijn 13e werkt hij. In 2011 krijgt hij ontslag. “Sinds 3 jaar ben ik nu werkloos, op mijn leeftijd ben je gewoon afgeschreven. Ik ben te duur. Al zeggen ze dat niet hoor. Bovendien: alles raakt steeds meer geautomatiseerd dus men kan meer met minder mensen af.”

Schuld
Peter stapt in 2012 naar de schuldhulpverlening. “Mijn vrouw en ik hadden gezamenlijk schulden. Ik kon mijn deel niet meer betalen. Toen heb ik zelf het initiatief genomen. Afgelopen 8 mei was de pro forma zitting. Ik heb nu weer een schone lei, dat is voor mij heel belangrijk. De schulden komen voort uit de dingen die Peter en zijn vrouw kochten – ook voor hun kinderen (nu 25 en 30 jaar oud). “Het is uit de hand gelopen. Als er iets kapot ging, moest ik noodgedwongen een beroep doen op bijvoorbeeld de Wehkamp. Ik kon het gewoon niet gelijk betalen.” Eind 2013 belandt Peter bij de voedselbank. “Ik zat in de schuldsanering en kreeg een uitkering in plaats van een WW. Ik redde het gewoon niet meer.”

Contact
Hoewel Peter er nu openhartig over spreekt, was de stap naar de voedselbank voor hem best moeilijk.“Ik schaamde me in het begin rot, voelde me een bedelaar. Vond dat ik wel echt ver was gezakt. Veel mensen vonden het ook triest voor mij dat het zover moest komen. Maar ja, er zijn zoveel mensen die naar de voedselbank gaan, ook hier in de wijk.” Het gevoel van schaamte vervaagt langzaam. “Het is gewoon niet anders, het wordt langzaam ook een gewoonte.” De extraatjes die Peter daar krijgt – bijvoorbeeld kleding – zijn voor hem erg waardevol. Maar vooral de contacten die hij er op doet. “Ik kan heel moeilijk tegen alleen zijn. Verliefd, verloofd, gescheiden is het geloof ik tegenwoordig. Ik hou van gezelligheid en maak makkelijk contact. Door de voedselbank kwam zelfs weer eens een vrouwtje een bakkie bij mij drinken.” Opvallend vindt hij dat je als alleenstaande net zoveel krijgt als een gezin. “Vaak kon ik het niet allemaal op, nog steeds heb ik potten en blikken staan.”

Verhuizing
Sinds 8 maanden woont Peter in een nieuw huis – op een steenworp afstand van Scheveningen strand. “Nu kan ik weer een nieuwe start maken.” De verhuizing zorgt er wel voor dat zijn aanspraak op de voedselbank vervalt. Sinds twee maanden komt hij niet meer bij de voedselbank. “Ik krijg nu meer huur subsidie dus mijn inkomen is hoger. Het is nog steeds niet Hosanna maar ik red mezelf momenteel. Je moet gewoon accepteren wat je hebt. Ik zeg altijd maar: kijk naar je minderen, niet je meerderen. Dat kan gewoon niet.”

Positief
Peter heeft een moeilijke tijd achter de rug. Inmiddels staat hij weer positief in het leven. “Wie goed doet, goed ontmoet, daar geloof ik in. Heeft wel even geduurd hoor, ik heb ook een periode gehad dat ik thuiszat, met een drankje op de bank. Maar uiteindelijk moet je het toch zelf doen. En ik werk met plezier, krijg daar misschien zelfs wel een kleine vergoeding voor. Ik kom in ieder geval onder de mensen en je weet nooit waar dat toe leidt.”

Lydia Paauw, juli 2015